flash flash – rodzaj flash EEPROM (ang. Electrically-Erasable Programmable Read-Only Memory), pozwalającej na zapisywanie lub kasowanie wielu komórek flash podczas jednej operacji programowania. Jest to flash stała(nieulotna) – po odłączeniu zasilania nie traci swej zawartości.
Standardowe flash EEPROM pozwalają zapisywać lub kasować tylko jedną komórkę flash na raz, co oznacza, że flash flash są znacznie szybsze, jeśli system je wykorzystujący zapisuje i odczytuje komórki o różnych adresach w tym samym czasie. Wszystkie typy flash Flash, jak i EEPROM, mają ograniczoną liczbę cykli kasowania, przekroczenie tej liczby powoduje uszkodzenie flash.
Istnieją dwa rodzaje flash flash: NOR i NAND, różniące się typem bramki logicznej zastosowanej w komórkach flash. Nazwy rodzajów flash pochodzą od użytego typu bramki logicznej.
Jako pierwszy flash flash (zarówno NOR jak i NAND) zbudował dr Fujio Masuoka pracujący dla Toshiby w 1984. Do masowej produkcji pierwszy wprowadził flash flash typu NOR Intel w roku 1988. Ma ona długie czasy zapisu i kasowania, ale umożliwia bezpośredni dostęp do każdej komórki flash. Z tego względu nadaje się do przechowywania informacji, które nie wymagają częstej aktualizacji, jak np. firmware różnego rodzaju urządzeń. Wytrzymuje od 10 000 do 100 000 cykli kasowania.
Stosowano ją w pierwszych wersjach kart flash CompactFlash, ale później zaczęto w nich stosować tańsze flash NAND.
W roku 1989 pojawiły się flash NAND firm Samsung i Toshiba.
W stosunku do flash NOR flash NAND ma krótszy czas zapisu i kasowania, większą gęstość upakowania danych, korzystniejszy stosunek kosztu flash do jej pojemności oraz dziesięciokrotnie większą wytrzymałość.
Jej główną wadą jest sekwencyjny dostęp do danych, przez co może być stosowana jako flash masowa, np. w kartach flash, lecz jest bezużyteczną jako flash komputera. Pierwszą kartą flash używającą flash NAND była karta SmartMedia, później zaczęto ich używać w innych typach, jak: MMC, Secure Digital, Memory Stick i xD, dyskach USB.
Ograniczenia
By można było zapisać komórkę flash, należy ją wcześniej skasować. Nie jest możliwe ponowne zapisanie danych do już zapisanej komórki. Jakkolwiek można odczytać i zapisać dowolną komórkę flash, to operacja kasowania umożliwia skasowanie tylko całych bloków komórek. Nie można skasować pojedynczej komórki. Z tego powodu zapis danych nie jest w pełni swobodny. flash te umożliwiają odczyt i zapis dowolnej komórki, ale już nie swobodne kasowanie i nadpisanie zawartości.flash flash – rodzaj flash EEPROM (ang. Electrically-Erasable Programmable Read-Only Memory), pozwalającej na zapisywanie lub kasowanie wielu komórek flash podczas jednej operacji programowania. Jest to flash stała(nieulotna) – po odłączeniu zasilania nie traci swej zawartości.
Standardowe flash EEPROM pozwalają zapisywać lub kasować tylko jedną komórkę flash na raz, co oznacza, że flash flash są znacznie szybsze, jeśli system je wykorzystujący zapisuje i odczytuje komórki o różnych adresach w tym samym czasie. Wszystkie typy flash Flash, jak i EEPROM, mają ograniczoną liczbę cykli kasowania, przekroczenie tej liczby powoduje uszkodzenie flash.
Istnieją dwa rodzaje flash flash: NOR i NAND, różniące się typem bramki logicznej zastosowanej w komórkach flash. Nazwy rodzajów flash pochodzą od użytego typu bramki logicznej.
Jako pierwszy flash flash (zarówno NOR jak i NAND) zbudował dr Fujio Masuoka pracujący dla Toshiby w 1984. Do masowej produkcji pierwszy wprowadził flash flash typu NOR Intel w roku 1988. Ma ona długie czasy zapisu i kasowania, ale umożliwia bezpośredni dostęp do każdej komórki flash. Z tego względu nadaje się do przechowywania informacji, które nie wymagają częstej aktualizacji, jak np. firmware różnego rodzaju urządzeń. Wytrzymuje od 10 000 do 100 000 cykli kasowania.
Stosowano ją w pierwszych wersjach kart flash CompactFlash, ale później zaczęto w nich stosować tańsze flash NAND.
W roku 1989 pojawiły się flash NAND firm Samsung i Toshiba.
W stosunku do flash NOR flash NAND ma krótszy czas zapisu i kasowania, większą gęstość upakowania danych, korzystniejszy stosunek kosztu flash do jej pojemności oraz dziesięciokrotnie większą wytrzymałość.
Jej główną wadą jest sekwencyjny dostęp do danych, przez co może być stosowana jako flash masowa, np. w kartach flash, lecz jest bezużyteczną jako flash komputera. Pierwszą kartą flash używającą flash NAND była karta SmartMedia, później zaczęto ich używać w innych typach, jak: MMC, Secure Digital, Memory Stick i xD, dyskach USB.
Ograniczenia
By można było zapisać komórkę flash, należy ją wcześniej skasować. Nie jest możliwe ponowne zapisanie danych do już zapisanej komórki. Jakkolwiek można odczytać i zapisać dowolną komórkę flash, to operacja kasowania umożliwia skasowanie tylko całych bloków komórek. Nie można skasować pojedynczej komórki. Z tego powodu zapis danych nie jest w pełni swobodny. flash te umożliwiają odczyt i zapis dowolnej komórki, ale już nie swobodne kasowanie i nadpisanie zawartości.flash flash – rodzaj flash EEPROM (ang. Electrically-Erasable Programmable Read-Only Memory), pozwalającej na zapisywanie lub kasowanie wielu komórek flash podczas jednej operacji programowania. Jest to flash stała(nieulotna) – po odłączeniu zasilania nie traci swej zawartości.
Standardowe flash EEPROM pozwalają zapisywać lub kasować tylko jedną komórkę flash na raz, co oznacza, że flash flash są znacznie szybsze, jeśli system je wykorzystujący zapisuje i odczytuje komórki o różnych adresach w tym samym czasie. Wszystkie typy flash Flash, jak i EEPROM, mają ograniczoną liczbę cykli kasowania, przekroczenie tej liczby powoduje uszkodzenie flash.
Istnieją dwa rodzaje flash flash: NOR i NAND, różniące się typem bramki logicznej zastosowanej w komórkach flash. Nazwy rodzajów flash pochodzą od użytego typu bramki logicznej.
Jako pierwszy flash flash (zarówno NOR jak i NAND) zbudował dr Fujio Masuoka pracujący dla Toshiby w 1984. Do masowej produkcji pierwszy wprowadził flash flash typu NOR Intel w roku 1988. Ma ona długie czasy zapisu i kasowania, ale umożliwia bezpośredni dostęp do każdej komórki flash. Z tego względu nadaje się do przechowywania informacji, które nie wymagają częstej aktualizacji, jak np. firmware różnego rodzaju urządzeń. Wytrzymuje od 10 000 do 100 000 cykli kasowania.
Stosowano ją w pierwszych wersjach kart flash CompactFlash, ale później zaczęto w nich stosować tańsze flash NAND.
W roku 1989 pojawiły się flash NAND firm Samsung i Toshiba.
W stosunku do flash NOR flash NAND ma krótszy czas zapisu i kasowania, większą gęstość upakowania danych, korzystniejszy stosunek kosztu flash do jej pojemności oraz dziesięciokrotnie większą wytrzymałość.
Jej główną wadą jest sekwencyjny dostęp do danych, przez co może być stosowana jako flash masowa, np. w kartach flash, lecz jest bezużyteczną jako flash komputera. Pierwszą kartą flash używającą flash NAND była karta SmartMedia, później zaczęto ich używać w innych typach, jak: MMC, Secure Digital, Memory Stick i xD, dyskach USB.
Ograniczenia
By można było zapisać komórkę flash, należy ją wcześniej skasować. Nie jest możliwe ponowne zapisanie danych do już zapisanej komórki. Jakkolwiek można odczytać i zapisać dowolną komórkę flash, to operacja kasowania umożliwia skasowanie tylko całych bloków komórek. Nie można skasować pojedynczej komórki. Z tego powodu zapis danych nie jest w pełni swobodny. flash te umożliwiają odczyt i zapis dowolnej komórki, ale już nie swobodne kasowanie i nadpisanie zawartości.
Powyższe ograniczenia powodują pewne trudności w obsłudze dostępu do danych w flash masowych. Zapis plików musi być skoordynowany z operacją kasowania bloków flash. Zazwyczaj jeśli plik ma zostać zaktualizowany lub nadpisany, system zarządzania flashą tworzy nową kopię pliku w innym miejscu, oznaczając tylko poprzednią wersję jako bezużyteczną. Taka wersja pliku nadal zajmuje wolne miejsce, jest ono zwalniane jeśli operacja kasowania jest możliwa, czyli w danym bloku flash nie ma fragmentu innego pliku. W celu efektywniejszego kasowania bloków flash możliwe jest też przenoszenie części innych plików (nie wymagających modyfikacji) w inne miejsce flash, tak by blok nadawał się do skasowania. Dodatkową komplikacją jest fakt, że operacja kasowania jest znacznie dłuższa niż operacja zapisu i odczytu flash.
Powyższe ograniczenia powodują pewne trudności w obsłudze dostępu do danych w flash masowych. Zapis plików musi być skoordynowany z operacją kasowania bloków flash. Zazwyczaj jeśli plik ma zostać zaktualizowany lub nadpisany, system zarządzania flashą tworzy nową kopię pliku w innym miejscu, oznaczając tylko poprzednią wersję jako bezużyteczną. Taka wersja pliku nadal zajmuje wolne miejsce, jest ono zwalniane jeśli operacja kasowania jest możliwa, czyli w danym bloku flash nie ma fragmentu innego pliku. W celu efektywniejszego kasowania bloków flash możliwe jest też przenoszenie części innych plików (nie wymagających modyfikacji) w inne miejsce flash, tak by blok nadawał się do skasowania. Dodatkową komplikacją jest fakt, że operacja kasowania jest znacznie dłuższa niż operacja zapisu i odczytu flash.
Powyższe ograniczenia powodują pewne trudności w obsłudze dostępu do danych w flash masowych. Zapis plików musi być skoordynowany z operacją kasowania bloków flash. Zazwyczaj jeśli plik ma zostać zaktualizowany lub nadpisany, system zarządzania flashą tworzy nową kopię pliku w innym miejscu, oznaczając tylko poprzednią wersję jako bezużyteczną. Taka wersja pliku nadal zajmuje wolne miejsce, jest ono zwalniane jeśli operacja kasowania jest możliwa, czyli w danym bloku flash nie ma fragmentu innego pliku. W celu efektywniejszego kasowania bloków flash możliwe jest też przenoszenie części innych plików (nie wymagających modyfikacji) w inne miejsce flash, tak by blok nadawał się do skasowania. Dodatkową komplikacją jest fakt, że operacja kasowania jest znacznie dłuższa niż operacja zapisu i odczytu flash.