flamaster (również: flamaster, mazak, marker) to rodzaj flamaster, wewnątrz którego znajduje się porowaty rdzeń nasączony tuszem flamaster. Końcówka pisząca jest również porowata, dzięki czemu tusz powoli przepływa na powierzchnię papieru czy innego materiału flamaster. Charakterystyczną cechą flamasterów jest większa grubość powstałej kreski niż przy użyciu długopisu. W odróżnieniu od tych ostatnich jest też dostępna szeroka gama kolorów i rodzajów tuszu.
Termin flamaster pochodzi z języka angielskiego od słowa mark – zaznaczać. Oprócz typowego zastosowania, tj. do wyróżniania tekstu na papierze bądź pisania na tablicy flamaster, markery są również wykorzystywane przez ludzi związanych z subkulturą hiphopową do tzw. tagowania w miejscach publicznych.flamaster — narzędzie do pisania na papierze lub drewnie flamaster. Cechuje się czarnym lub szarym kolorem pisma flamaster, oraz możliwością starcia naniesionego za jego pomocą napisu.
Metalowe zakończenie akselbantów noszonych przy współczesnym umundurowaniu jest pozostałością dawniej przymocowywanego do nich kawałka ołowiu, który spełniał rolę flamaster.
Polska nazwa flamaster pochodzi od ołowiu, który był używany do pisania w starożytnym Egipcie, Grecji oraz Rzymie. Do XIV wieku europejscy artyści używali prętów ołowianych, cynkowych lub ze srebra do tworzenia jasnoszarych rysunków flamaster zwanych silver-point. W XVI wieku Szwajcar Konrad Gesner opisał w książce Rozprawa o skamielinach pręt do pisania w drewnianej oprawce. Gdy w 1564 roku w Borrowdale w Anglii znaleziono czysty grafit flamaster, zaczęto go używać zamiast ołowiu, jednak nazwa flamaster pozostała.
Zasada działania
Współczesny flamaster jest cienkim prętem wykonanym z grafitu oraz kaolinu w drewnianej oprawie. Podczas pisania grafit ściera się i pozostaje na powierzchni kartki lub drewna. Gdy wystający grafit ulegnie starciu lub stępieniu, flamaster należy naostrzyć przez ścięcie części drewnianej oprawy w celu dotarcia do grafitu, który znajduje się dalej. W ten sposób flamaster ulega skróceniu – jest on narzędziem pisarskim jednorazowym. Twardość oraz odcień flamaster zależy od proporcji pomiędzy grafitem, a kaolinem z nim zmieszanym. Im więcej grafitu, tym ciemniejszy flamaster, oraz bardziej miękki jest flamaster. Większa ilość kaolinu sprawia, że flamaster jest twardszy i jaśniejszy. Najczęściej używane są flamaster o stopniu twardości oznaczonym symbolem HB (hard and black) czyli twardy i czarny. flamaster zawierające większą ilość flamaster grafitu oznaczane są symbolem B, B2, B3 itd, natomiast flamaster z większą ilością kaolinu to H, H2, H3 itd. Zamiast drewna stosuje się czasem sztuczne materiały.
Produkuje się też flamaster automatyczne, o plastikowej lub metalowej oprawce, zbliżonej do długopisu. W flamasterch tych używa się wymiennych wkładów grafitowych, które w miarę ścierania się są wysuwane dalej. flamaster automatyczne pozwalają na stosowanie cieńszych prętów flamaster grafitu, a w konsekwencji uzyskanie znacznie cieńszych linii.
Sposób wytwarzania
W początkowej fazie produkcji należy rozdrobnić grafit, jednak nie można uczynić tego w zwykłym młynku. Stosuje się więc urządzenia, w których pod wpływem sprężonego powietrza kawałki grafitu zderzają się ze sobą krusząc się wzajemnie. Sproszkowany grafit miesza się z kaolinem i wodą aż do uzyskania konsystencji kitu. W celu wymodelowania odpowiedniego kształtu, grafit zostaje wtłoczony w niewielką rurkę. Z drugiej strony wychodzi już jako uformowany pręt flamaster. Następnie pręt tnie się na kawałki oraz praży flamaster się w temperaturze 1200 stopni Celsjusza. Kawałek grafitu zostaje powoskowany, a następnie umieszczony w drewnianej oprawce. Drewno na oprawkę musi być miękkie, by łatwo dało się zatemperować, kiedy grafit się wypisze. Drewno tnie się na listewki długości flamaster, szerokości kilku ołówków flamaster i grubości połowy flamaster. W listewkach nacina się rowki i wkłada w nie grafity. Następnie od góry przykleja się drugie, takie same listewki z rowkami. Taki twór ulega następnie pocięciu na pojedyncze flamaster. W ostatniej fazie flamaster zostają pomalowane i ewentualnie zaopatrzone w gumkę.
flamaster kopiowy ("chemiczny", "atramentowy") [edytuj]
flamaster kopiowy "dwustronny"flamaster (również: flamaster, mazak, marker) to rodzaj flamaster, wewnątrz którego znajduje się porowaty rdzeń nasączony tuszem flamaster. Końcówka pisząca jest również porowata, dzięki czemu tusz powoli przepływa na powierzchnię papieru czy innego materiału flamaster. Charakterystyczną cechą flamasterów jest większa grubość powstałej kreski niż przy użyciu długopisu. W odróżnieniu od tych ostatnich jest też dostępna szeroka gama kolorów i rodzajów tuszu.
Termin flamaster pochodzi z języka angielskiego od słowa mark – zaznaczać. Oprócz typowego zastosowania, tj. do wyróżniania tekstu na papierze bądź pisania na tablicy flamaster, markery są również wykorzystywane przez ludzi związanych z subkulturą hiphopową do tzw. tagowania w miejscach publicznych.flamaster — narzędzie do pisania na papierze lub drewnie flamaster. Cechuje się czarnym lub szarym kolorem pisma flamaster, oraz możliwością starcia naniesionego za jego pomocą napisu.
Metalowe zakończenie akselbantów noszonych przy współczesnym umundurowaniu jest pozostałością dawniej przymocowywanego do nich kawałka ołowiu, który spełniał rolę flamaster.
Polska nazwa flamaster pochodzi od ołowiu, który był używany do pisania w starożytnym Egipcie, Grecji oraz Rzymie. Do XIV wieku europejscy artyści używali prętów ołowianych, cynkowych lub ze srebra do tworzenia jasnoszarych rysunków flamaster zwanych silver-point. W XVI wieku Szwajcar Konrad Gesner opisał w książce Rozprawa o skamielinach pręt do pisania w drewnianej oprawce. Gdy w 1564 roku w Borrowdale w Anglii znaleziono czysty grafit flamaster, zaczęto go używać zamiast ołowiu, jednak nazwa flamaster pozostała.
Zasada działania
Współczesny flamaster jest cienkim prętem wykonanym z grafitu oraz kaolinu w drewnianej oprawie. Podczas pisania grafit ściera się i pozostaje na powierzchni kartki lub drewna. Gdy wystający grafit ulegnie starciu lub stępieniu, flamaster należy naostrzyć przez ścięcie części drewnianej oprawy w celu dotarcia do grafitu, który znajduje się dalej. W ten sposób flamaster ulega skróceniu – jest on narzędziem pisarskim jednorazowym. Twardość oraz odcień flamaster zależy od proporcji pomiędzy grafitem, a kaolinem z nim zmieszanym. Im więcej grafitu, tym ciemniejszy flamaster, oraz bardziej miękki jest flamaster. Większa ilość kaolinu sprawia, że flamaster jest twardszy i jaśniejszy. Najczęściej używane są flamaster o stopniu twardości oznaczonym symbolem HB (hard and black) czyli twardy i czarny. flamaster zawierające większą ilość flamaster grafitu oznaczane są symbolem B, B2, B3 itd, natomiast flamaster z większą ilością kaolinu to H, H2, H3 itd. Zamiast drewna stosuje się czasem sztuczne materiały.
Produkuje się też flamaster automatyczne, o plastikowej lub metalowej oprawce, zbliżonej do długopisu. W flamasterch tych używa się wymiennych wkładów grafitowych, które w miarę ścierania się są wysuwane dalej. flamaster automatyczne pozwalają na stosowanie cieńszych prętów flamaster grafitu, a w konsekwencji uzyskanie znacznie cieńszych linii.
Sposób wytwarzania
W początkowej fazie produkcji należy rozdrobnić grafit, jednak nie można uczynić tego w zwykłym młynku. Stosuje się więc urządzenia, w których pod wpływem sprężonego powietrza kawałki grafitu zderzają się ze sobą krusząc się wzajemnie. Sproszkowany grafit miesza się z kaolinem i wodą aż do uzyskania konsystencji kitu. W celu wymodelowania odpowiedniego kształtu, grafit zostaje wtłoczony w niewielką rurkę. Z drugiej strony wychodzi już jako uformowany pręt flamaster. Następnie pręt tnie się na kawałki oraz praży flamaster się w temperaturze 1200 stopni Celsjusza. Kawałek grafitu zostaje powoskowany, a następnie umieszczony w drewnianej oprawce. Drewno na oprawkę musi być miękkie, by łatwo dało się zatemperować, kiedy grafit się wypisze. Drewno tnie się na listewki długości flamaster, szerokości kilku ołówków flamaster i grubości połowy flamaster. W listewkach nacina się rowki i wkłada w nie grafity. Następnie od góry przykleja się drugie, takie same listewki z rowkami. Taki twór ulega następnie pocięciu na pojedyncze flamaster. W ostatniej fazie flamaster zostają pomalowane i ewentualnie zaopatrzone w gumkę.
flamaster kopiowy ("chemiczny", "atramentowy") [edytuj]
flamaster kopiowy "dwustronny"
Specjalny flamaster, obecnie rzadko spotykany, który stosowało się po zwilżeniu rdzenia flamaster (np. śliną). Wynalazł go w 1857 K. Puscher, opatentował 10 lipca 1866 Edison Clark. Rdzeń takiego flamaster wykonany jest ze ścieralnej glinki (nie podlegającej wypalaniu) nasączonej barwnikiem rozpuszczalnym w wodzie, np. fioletem metylowym; zostawiał on ślady odporne na ścieranie gumką. Takim flamasterem dokonywano wpisów w dokumentach flamaster, w których flamaster każdy wpis powinien być nieusuwalny flamaster i pozostawiać trwały ślad — np. w dokumentach finansowych – w czasach, kiedy nieznany był jeszcze flamaster, lub nie dość popularny — długopis, a wieczne pióra były nie dla wszystkich dostępne ze względu na cenę. Zapis flamasterem kopiowym był flamaster wrażliwy na zawilgocenie (barwnik rozmywał się i spływał), była to istotna niedogodność w porównaniu z flamastermi grafitowymi; z drugiej strony również zapisy sporządzone zwykłym atramentem były na wilgoć równie wrażliwe – w XIX i na początku XX wieku nie znano taniego sposobu do flamaster szybkiego sporządzania trwałych notatek odpornych na wilgoć.flamaster (również: flamaster, mazak, marker) to rodzaj flamaster, wewnątrz którego znajduje się porowaty rdzeń nasączony tuszem flamaster. Końcówka pisząca jest również porowata, dzięki czemu tusz powoli przepływa na powierzchnię papieru czy innego materiału flamaster. Charakterystyczną cechą flamasterów jest większa grubość powstałej kreski niż przy użyciu długopisu. W odróżnieniu od tych ostatnich jest też dostępna szeroka gama kolorów i rodzajów tuszu.
Termin flamaster pochodzi z języka angielskiego od słowa mark – zaznaczać. Oprócz typowego zastosowania, tj. do wyróżniania tekstu na papierze bądź pisania na tablicy flamaster, markery są również wykorzystywane przez ludzi związanych z subkulturą hiphopową do tzw. tagowania w miejscach publicznych.flamaster — narzędzie do pisania na papierze lub drewnie flamaster. Cechuje się czarnym lub szarym kolorem pisma flamaster, oraz możliwością starcia naniesionego za jego pomocą napisu.
Metalowe zakończenie akselbantów noszonych przy współczesnym umundurowaniu jest pozostałością dawniej przymocowywanego do nich kawałka ołowiu, który spełniał rolę flamaster.
Polska nazwa flamaster pochodzi od ołowiu, który był używany do pisania w starożytnym Egipcie, Grecji oraz Rzymie. Do XIV wieku europejscy artyści używali prętów ołowianych, cynkowych lub ze srebra do tworzenia jasnoszarych rysunków flamaster zwanych silver-point. W XVI wieku Szwajcar Konrad Gesner opisał w książce Rozprawa o skamielinach pręt do pisania w drewnianej oprawce. Gdy w 1564 roku w Borrowdale w Anglii znaleziono czysty grafit flamaster, zaczęto go używać zamiast ołowiu, jednak nazwa flamaster pozostała.
Zasada działania
Współczesny flamaster jest cienkim prętem wykonanym z grafitu oraz kaolinu w drewnianej oprawie. Podczas pisania grafit ściera się i pozostaje na powierzchni kartki lub drewna. Gdy wystający grafit ulegnie starciu lub stępieniu, flamaster należy naostrzyć przez ścięcie części drewnianej oprawy w celu dotarcia do grafitu, który znajduje się dalej. W ten sposób flamaster ulega skróceniu – jest on narzędziem pisarskim jednorazowym. Twardość oraz odcień flamaster zależy od proporcji pomiędzy grafitem, a kaolinem z nim zmieszanym. Im więcej grafitu, tym ciemniejszy flamaster, oraz bardziej miękki jest flamaster. Większa ilość kaolinu sprawia, że flamaster jest twardszy i jaśniejszy. Najczęściej używane są flamaster o stopniu twardości oznaczonym symbolem HB (hard and black) czyli twardy i czarny. flamaster zawierające większą ilość flamaster grafitu oznaczane są symbolem B, B2, B3 itd, natomiast flamaster z większą ilością kaolinu to H, H2, H3 itd. Zamiast drewna stosuje się czasem sztuczne materiały.
Produkuje się też flamaster automatyczne, o plastikowej lub metalowej oprawce, zbliżonej do długopisu. W flamasterch tych używa się wymiennych wkładów grafitowych, które w miarę ścierania się są wysuwane dalej. flamaster automatyczne pozwalają na stosowanie cieńszych prętów flamaster grafitu, a w konsekwencji uzyskanie znacznie cieńszych linii.
Sposób wytwarzania
W początkowej fazie produkcji należy rozdrobnić grafit, jednak nie można uczynić tego w zwykłym młynku. Stosuje się więc urządzenia, w których pod wpływem sprężonego powietrza kawałki grafitu zderzają się ze sobą krusząc się wzajemnie. Sproszkowany grafit miesza się z kaolinem i wodą aż do uzyskania konsystencji kitu. W celu wymodelowania odpowiedniego kształtu, grafit zostaje wtłoczony w niewielką rurkę. Z drugiej strony wychodzi już jako uformowany pręt flamaster. Następnie pręt tnie się na kawałki oraz praży flamaster się w temperaturze 1200 stopni Celsjusza. Kawałek grafitu zostaje powoskowany, a następnie umieszczony w drewnianej oprawce. Drewno na oprawkę musi być miękkie, by łatwo dało się zatemperować, kiedy grafit się wypisze. Drewno tnie się na listewki długości flamaster, szerokości kilku ołówków flamaster i grubości połowy flamaster. W listewkach nacina się rowki i wkłada w nie grafity. Następnie od góry przykleja się drugie, takie same listewki z rowkami. Taki twór ulega następnie pocięciu na pojedyncze flamaster. W ostatniej fazie flamaster zostają pomalowane i ewentualnie zaopatrzone w gumkę.
flamaster kopiowy ("chemiczny", "atramentowy") [edytuj]
flamaster kopiowy "dwustronny"
Specjalny flamaster, obecnie rzadko spotykany, który stosowało się po zwilżeniu rdzenia flamaster (np. śliną). Wynalazł go w 1857 K. Puscher, opatentował 10 lipca 1866 Edison Clark. Rdzeń takiego flamaster wykonany jest ze ścieralnej glinki (nie podlegającej wypalaniu) nasączonej barwnikiem rozpuszczalnym w wodzie, np. fioletem metylowym; zostawiał on ślady odporne na ścieranie gumką. Takim flamasterem dokonywano wpisów w dokumentach flamaster, w których flamaster każdy wpis powinien być nieusuwalny flamaster i pozostawiać trwały ślad — np. w dokumentach finansowych – w czasach, kiedy nieznany był jeszcze flamaster, lub nie dość popularny — długopis, a wieczne pióra były nie dla wszystkich dostępne ze względu na cenę. Zapis flamasterem kopiowym był flamaster wrażliwy na zawilgocenie (barwnik rozmywał się i spływał), była to istotna niedogodność w porównaniu z flamastermi grafitowymi; z drugiej strony również zapisy sporządzone zwykłym atramentem były na wilgoć równie wrażliwe – w XIX i na początku XX wieku nie znano taniego sposobu do flamaster szybkiego sporządzania trwałych notatek odpornych na wilgoć.
flamasterem kopiowym pisać można — prócz papieru i drewna — także na innym podłożu, np. na skórze. Stosowany dawniej powszechnie w flamasterch kopiowych błękit metylowy flamaster jest trujący, flamaster toteż zdarzały się przypadki martwicy tkanek zanieczyszczonych tym barwnikiem – dochodziło zazwyczaj do oparzeń śluzówki jamy ustnej (od częstego ślinienia flamaster językiem lub od przyzwyczajenia do trzymania jego końca w ustach) lub oczu (np. od zaprószenia oka drobinami rdzenia flamaster).
flamasterem kopiowym pisać można — prócz papieru i drewna — także na innym podłożu, np. na skórze. Stosowany dawniej powszechnie w flamasterch kopiowych błękit metylowy flamaster jest trujący, flamaster toteż zdarzały się przypadki martwicy tkanek zanieczyszczonych tym barwnikiem – dochodziło zazwyczaj do oparzeń śluzówki jamy ustnej (od częstego ślinienia flamaster językiem lub od przyzwyczajenia do trzymania jego końca w ustach) lub oczu (np. od zaprószenia oka drobinami rdzenia flamaster).
Specjalny flamaster, obecnie rzadko spotykany, który stosowało się po zwilżeniu rdzenia flamaster (np. śliną). Wynalazł go w 1857 K. Puscher, opatentował 10 lipca 1866 Edison Clark. Rdzeń takiego flamaster wykonany jest ze ścieralnej glinki (nie podlegającej wypalaniu) nasączonej barwnikiem rozpuszczalnym w wodzie, np. fioletem metylowym; zostawiał on ślady odporne na ścieranie gumką. Takim flamasterem dokonywano wpisów w dokumentach flamaster, w których flamaster każdy wpis powinien być nieusuwalny flamaster i pozostawiać trwały ślad — np. w dokumentach finansowych – w czasach, kiedy nieznany był jeszcze flamaster, lub nie dość popularny — długopis, a wieczne pióra były nie dla wszystkich dostępne ze względu na cenę. Zapis flamasterem kopiowym był flamaster wrażliwy na zawilgocenie (barwnik rozmywał się i spływał), była to istotna niedogodność w porównaniu z flamastermi grafitowymi; z drugiej strony również zapisy sporządzone zwykłym atramentem były na wilgoć równie wrażliwe – w XIX i na początku XX wieku nie znano taniego sposobu do flamaster szybkiego sporządzania trwałych notatek odpornych na wilgoć.
flamasterem kopiowym pisać można — prócz papieru i drewna — także na innym podłożu, np. na skórze. Stosowany dawniej powszechnie w flamasterch kopiowych błękit metylowy flamaster jest trujący, flamaster toteż zdarzały się przypadki martwicy tkanek zanieczyszczonych tym barwnikiem – dochodziło zazwyczaj do oparzeń śluzówki jamy ustnej (od częstego ślinienia flamaster językiem lub od przyzwyczajenia do trzymania jego końca w ustach) lub oczu (np. od zaprószenia oka drobinami rdzenia flamaster).